π-ΣΩ

Ανακάτεψα τις σκέψεις μου με χρώματα και λέξεις
κι ύστερα τα πέταξα όλα σ’ ένα κενό, άσπρο χαρτί.
Αυτό που είδα, ένας πολύχρωμος εμετός με κομματάκια
λέξεις από σκέψεις, που έτρωγα όλο το βράδυ
και τη μυρωδιά του φόβου για το ποιος ήμουν ..
η φωτιά άφησε μι’ ανάσα καπνού και μια γκρίζα θλίψη στάχτη...
άναψα ένα τσιγάρο κι έσβησα στη νύχτα τη σκιά μου...

πίσω από κάθε λέξη κρύβεται μια άλλη λέξη
και πίσω ένα νόημα που δεν βγαίνει με λέξεις,
πίσω από το νόημα η σιωπή,
πίσω από τη σιωπή ο φόβος, πίσω από τον φόβο εγώ και πίσω από μένα ο θάνατος που μπερδεύεται με την ανάσα μου και γελά όταν βήχω, σε κάθε ρουφηξιά από το αναθεματισμένο τσιγάρο μου...

ρωγμωβ

Δρόμος νύχτας για ένα μωβ πουθενά

κι ένα βαθύ κόκκινο τίποτα για σκοπό,

με πήραν από το ασπρόμαυρο εδώ μου,

με μια ελπίδα χωρίς χρώμα.

Σκέψεις βουτηγμένες στο μπλε

ν’ αφήνω πίσω μου μη χάσω το δρόμο

σ’ ένα ατέλειωτο μαύρο σπαρμένο

λαμπτήρες άστρα, ουράνια πόλη,

με γαλάζιες παραισθήσεις μέρας.

Περπάτησα ως την άκρη του μαύρου,

εκεί που το σκοτάδι σπάει σε μωβ ρωγμές

και πριν προλάβω να δω πίσω από το πουθενά

έχασα το είναι μου σ’ ένα βαθύ κόκκινο τίποτα...

κάποιος βρήκε το κορμί μου πεταμένο

σ’ ένα ασπρόμαυρο εδώ.

ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ!

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΣΠΙΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ

Η παρακάτω συνταγή δύναται ν’ απογειώσει τον ονειρικό κόσμο σας στο ζενίθ κι ακόμα παραπάνω. Είναι αυτό που θ’ αποκαλούσαν οι παλιοί ¨΄ύπνος μωρού¨ ή όπως θα συμπλήρωναν οι νεώτεροι ¨κάτω από τ’ αστέρια και πάνω στα σύννεφα¨.

έτσι για το κάτωθεν ονειρικό παρασκεύασμα θα χρειαστούμε τα εξής:

1) το κρεβάτι μας, μετά του συντρόφου ή και χωρίς (προτιμάται το δεύτερο εάν ο/η σύντροφος κάνει ανήσυχο ύπνο, κλωτσιές, ροχαλητό, απότομα τινάγματα, τσιγάρο στο κρεβάτι, νυμφομανία κ.ά. ). Ιδανικότερο όλων ο ύπνος στην ύπαιθρο με θέα τ’ άστρα – σπίτι μας όλη η γη (για το σπιτικό της συνταγής).

2) Μια αποφλοιωμένη μέρα απ’ όλα τ’ άχρηστα κι αχρείαστα.

3) Ένα κουταλάκι του γλυκού εξωτική ονειρόσκονη.

4) 1 ματσάκι ψιλοκομμένα χαμόγελα από φάτσες φίλων ή αγαπημένων κωμικών.

5) Καθαρή ψυχή και σώμα από μικροσωματίδια και άγχη πόλης.

6) Παρθένο ονειρόλαδο 0% από εφιαλτικές τοξίνες.

7) 2 αυγά εκκολαπτόμενης φαντασίας χωρίς ασπράδι αμφιβολίας.

8) 1 σκελίδα (και 2) αισιοδοξίας.

9) Σεξουαλικός βιοκαταλύτης, σε απόσταγμα συλλογικής ή ατομικής πράξης.

Προαιρετικό μουσικό χαλί με ήχους βουνού, θάλασσας από συσκευή με δυνατότητα λούπας.

ΠΡΟΣΟΧΗ στα κασετόφωνα παλαιού τύπου που στο τελείωμα της πλευράς ακολουθεί ισχυρό ηχητικό GAP. (σε περίπτωση ταχυκαρδίας καταναλώστε 10γρ. Περουβιάνικης μαύρης σοκολάτας.)

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΊΗΣΗ: Αποφύγετε το παραπάνω εγχείρημα υπό την επήρεια τηλεοπτικής ακτινοβολίας.

ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ ΧΩΡΙΣ ΓΛΥΚΑΝΤΙΚΑ!

σκρατς

Σκρατσάρω μηνύματα

της νύχτας κυήματα

μ’ ωδές απ’ το τίποτα

κραυγές για τ’ ανείπωτα.

.

Ζηλεύω τ’ ανώφελα

Ν’ αλλάξω τι το’ θελα

στου τέλους τα πρόθυρα

ζητώ περισσότερα.

.

Ληστεύω τα όνειρα

της μέρας απόνερα

να ζω μες τα ρήματα

πνιγμένα αινίγματα.

.

Εγχείρηξη

Κάθε φορά που βγάζω το μολύβι κι είμαι έτοιμος να γράψω...

Βαθιά αναπνοή του χειρούργου πριν από μια δύσκολη επέμβαση ακριβείας, στο κεφάλι μου. Η τριαξονική τρομογραφία, μου δείχνει το χθες, το τώρα, το μετά.

Διάγνωση: εσωτερική εγκεφαλική χρωμοραγία, με μελανώματα στη σκέψη κι έναν ονειροήθη όγκο. Κατάσταση που χρειάζεται άμεση χειρουργική επέμβαση!

Αρχίζω, με μια βαθιά τομή στον φλοιό με το δεξί, ενώ τ’ αριστερό κρατά λαβίδα μ’ αποστειρωμένη γάζα να σκουπίζει το μελάνι που τρέχει... το κέντρο της σκέψης μελανοραγεί, το σκουπίζω γρήγορα και βγάζω με προσοχή λέξεις πριν λιώσουν, όπως,

ζω, αισθάνομαι, φαντάζομαι, ερωτεύομαι, ονειρεύομαι...κάνω μια τομή των δύο εκατοστών, χρώματα αναπηδούν και μου λεκιάζουν την άσπρη ποδιά και το πρόσωπο,

τα σκουπίζω με μια νέα γάζα γύρω από την επίμαχη περιοχή και το πρόσωπο μου με το μανίκι... η χρωματοραγία δεν σταματά. Η ποδιά μου σε λίγο θα είναι έτοιμη για εικαστική επίδειξη με τίτλο ¨αφηρημένη άνοιξη που χτύπησε στον άσπρο τοίχο¨.

Η χειμερία νάρκη με κρατά νηφάλιο και τους παλμούς σταθερούς σε χαμηλά επίπεδα.

Το εγχείρημα της εγχείρησης επίπονο όταν το νυστέρι- μολύβι, ακουμπά τις θύμισες, αυτό είναι το κέντρο της φλεγμονής των αναμνήσεων, πρέπει να αφαιρεθεί προσεχτικά γιατί επηρεάζει το τώρα και το ύστερα.

Το στάδιο απαιτεί μια τοπική λοβοτομή με προσεκτικές κινήσεις ακριβείας για να μην τραυματίσω τα ονειρικά κέντρα που το περιστοιχίζουν...

Το τηλέφωνο κτυπά! Πλημμυρισμένος χρώματα, λέξεις κι ένα μολύβι καρφωμένο στο κεφάλι, σηκώνω ασυναίσθητα τ’ ακουστικό ...

Φωνή γυναίκας: είμαστε από την τάδε τράπεζα.... συγχαρητήρια, πάρτε μια πιστωτική κάρτα !

Απάντηση εμού: ασυναρτησίες και γρυλίσματα (τύπου αυτοεξορκίζομαι γ@μω την τρέλα μου..@#*&!)

Φωνή γυναίκας: Ωχ! (φρίκης, άμεσο κατέβασμα ακουστικού!)

Ακολουθεί τηλεφωνικός μακρόσυρτος τόνος αποσύνδεσης...

Το ηλεκτρικό γράφημα στον παλμογράφο, μια ευθεία...

Άδειος από χρώματα και λέξεις.... καλλιτεχνικά νεκρός!

Ένα φυτό με πιστωτικό όριο και κάρτα!

Έτοιμος ν΄ αγοράσω το αύριο και να το αποπληρώσω μεθαύριο

Τώρα θα καθαρίσω τα χρώματα και τις λέξεις από το πάτωμα...του τετραδίου....

καληνύχτα μέρα...

Βγάζω τα στρατιωτάκια μου από την πλαστική μαύρη σακούλα τα στήνω ξανά,

σε ένα διαφορετικό, μοναδικό σχηματισμό κάθε φορά, γι’ άλλη μια μάχη...

νικητές και ηττημένοι θα καταλήξουν στην ίδια σακούλα, ο ένας πάνω στον άλλο...

όταν η νύχτα έρθει κι εγώ πέσω για ύπνο, αύριο πάλι...

βγάζω γράμματα και λέξεις από τη μαύρη σακούλα του νου, θα τις στήσω ξανά,

σε διαφορετικό σχηματισμό να πολεμήσουν μεταξύ τους και με μένα...

βάζω έναν ήλιο να πέφτει και να λιώνει, σ΄ έναν ορίζοντα, σε μια καλά χτυπημένη θάλασσα να πιω κι αυτό το βράδυ, χωρίς τέλος, παίρνω ένα βότσαλο σημαδεύω εν΄ αστέρι και το πετάω με όλη μου την δύναμη, το πετυχαίνω και κάνω μια ευχή καθώς πέφτει, την ίδια ευχή κάθε βράδυ, αν τη φανερώσω θα ξημερώσει...

οι λέξεις κύματα κτυπούν στο ίδιο ακρογιάλι με σκέψεις, βότσαλα μου τραβούν τα βλέφαρα, κάτω, πιάνω ένα κοχύλι και χαϊδεύω καλοκαίρια στην πλάτη του, ένας σπειροειδής δρόμος στην πλάτη μου, ξεχειλωμένοι κύκλοι στο ίδιο ακρογιάλι,

να πίνω θάλασσα με ήλιο από ένα κοχύλι, με μια ευχή να μην ξημερώσει ποτέ, όμως πάντα ο ήλιος βγαίνει από πίσω μου, ευτυχώς τα βότσαλα αμέτρητα και τ’ αστέρια που χτυπώ και ρίχνω ακόμα πιο πολλά...

όταν σταματήσω να παίζω με τις λέξεις, οι ευχές δεν θα’ χουν γράμματα κι ο ήλιος θα μείνει κρυμμένος στη θάλασσα σαν ένα αστέρι που ‘πεσε από ένα βότσαλο, ευχή μου....χωρίς προσδοκία και παιχνιδιάρες συλλαβές στο μαύρο της νύχτας...

δεν θα μαζέψω τίποτα, θα τ΄ αφήσω όλα έξω από τη μαύρη σακούλα και θα κοιμηθώ

επιτέλους μια νύχτα που θα ‘χει νικήσει τη μέρα...

Φ-κια

Τόσα γιατί, αγκιστρώνουν το μυαλό μου

δόλωμα το πετούν σε θάλασσα ανοιχτή

να πιάσουν απαντήσεις

κι όταν νιώθω ότι σοφά ψάρια τσιμπούν,

τραβάω γρήγορα το νήμα καθ’ ερώτησης

και βρίσκω το μυαλό μου μισοφαγωμένο

και τα γιατί αγκιστρωμένα σε φύκια του τίποτα.

Πετώ τα φύκια, τ΄ αγκιστρώνω καλύτερα

το πετώ μακρύτερα κι όταν κάποιο ψάρι σοφό

φαει το μυαλό και πιαστεί στ’ αγκίστρια μου

δεν έχω πια μυαλό να πάρω απαντήσεις

και το τρώγω...

Την επόμενη μέρα βρίσκω φύκια στο κεφάλι μου

και εμένα να σκέφτομαι με την κοιλιά μου...