ΟΡΘΟπαραλογισμός

Αποφεύγω το παράλογο,

στρατευμένος στη λογική του συνόλου

κάτω απ’ του βοσκού το πρόσταγμα

και τα γαυγίσματα των μπάτσων.

Κάνω όνειρα, αφημένα

στην κρίση του ονειροκρίτη.

Ζωή υπό έλεγχο και τάξη.

Στόχος, να ορθοποδήσω,

σύμφωνα πάντα με την κυρίαρχη

λογική της ορθής γωνίας,

να πατήσω στους άλλους,

σκαλοπάτια ν’ ανέβω.

Σκέφτομαι ορθά

και γράφω ορθογραφημένα.

Όργανα της τάξης, γιατροί

και ο αυτόματος ορθογράφος

φροντίζουν και οδηγούν

τα βήματα και τις λέξεις μου,

αποστειρωμένα τόλμης, φαντασίας

και γλωσσοπλασσίας

κάθε ρήμα, κάθε πράξη

που τελώ με ένα Ο ΜΕΓΑ στο τέλος

όπως εγΩ

όχι ο μικρό, Ο ΜΕΓΑ!

Κι εκεί που τελειώνω

εγΩ ο μικροΜΕΓΑλος θεός,

ο ΩΝ...

και δεν μιλάμε για έναν

οποιοδήποτε Χριστό

αλλά για τον ΟΡΘΟδοξο,

τον ΜΕΓΑλύτερο,

αυτόν της ορθής ευκλείδειας γωνίας,

του σταυρού των 90^ο του μαρτυρίου...

πολλοί σταυροί, στοιχισμένοι, ζυγισμένοι,

σαν πλακάκια τουαλέτας,

σύμβολο ζΩής μικρής

κι ας γράφεται με Ο ΜΕΓΑ

κι ο θάνατος αιώνιος

ας γράφεται με ο μικρό..

διαλέγω τις 360^ο του μικρού ο

και όχι τις 90^ο του ορθού εγΩ.

Διαλέγω τον ορθοπαραλογισμό μου,

δεν θέλω ένα πλακάκι με τ’ όνομα μου

στην τουαλέτα της ζωής

κι αφού με βαφτίσατε

προτιμώ το χριστιανός ανορθόδοξος

έτσι γιατί κι ανάποδα

να δεις τον σταυρό

σταυρός μένει...

2..4..

X

Απόπλους σκέψεων,

φορτία με λέξεις στο χαρτί,

μυαλά αμπάρια, στεγανά και σφαλισμένα

από καταιγίδες ονείρων.

Μεταλλικοί φθόγγοι, συλλαβών

προσανατολίζονται στο μαγνητικό βορά

του τετραδίου, χαράζοντας ρότα

στο δύσκολο ταξίδι

μέσα στη θύελλα

της ασυναρτησίας.

Απάνεμα λιμάνια,

στο τέλος παραγράφων,

καταφύγιο κι ανάπαυλα

μιας κραυγής

κλεισμένης στο μηχανοστάσιο

να παίρνει ανάσα νικοτίνης

ν’ αντέξει.

Κινητήρια δύναμη και εύφλεκτη,

Ψυχής ενέργεια,

ικανή να τινάξει όλα τα γράμματα στον αέρα

από στίξη σε στίξη.

Ένα κύμα ακόμα,

ένα κόμμα ακόμα,

υπερθέρμανση...

κλάμα, θυμός και έκρηξη!

.......................

ναυάγιο κειμένου,

πνιγμένες λέξεις

σπασμένες συλλαβές

να επιπλέουν

σε κύματα φόβου...

κι ένα όνειρο σωσίβιο

να φτάνει μόνο,

σε άγνωστο ακρογιάλι...

ένα κύμα ακόμα,

μια ανάσα ακόμα...

να το πάρει

ακόμα πιο μακριά,

μέσα μου...

evaggelia-p & rip 1708

στα σχόλια βρίσκεται

το παιχνιδερωτηματολόγιο

επικήδειος λέξης

Μόνο αν γινόταν εμμονή στο κεφάλι του συγγραφέα

θα μπορούσε να παρακάμψει την αναγκαία δημοσιότητα

μεταξύ των άλλων...

Μια λέξη πανούργα που ως και την υποσυνείδητη ανορθογραφία

κατ’ επανάληψη σκέφτηκε, για να μπει από το μάτι στο μυαλό του

δημιουργού... μηδενικό αποτέλεσμα, αφού ο τίτλος είχε οριστεί

πριν την όποια συγγραφή κι αποτελούσε την πεμπτουσία και την

πηγή έμπνευσης του κειμένου...

Και στο τέλος ήρθε το αναπάντεχο!

Ο βιασμός της μουτζούρας ,η εξάλειψη της με τον πιο ατιμωτικό τρόπο,

κλινικά και συγγραφικά είχε πέσει σε κώμα !

συντακτικά είχε αντικατασταθεί από ένα κόμμα ...

οι τρεις τελείες που ακολουθούσαν επιβεβαίωναν το τέλος της...

ο θάνατος μιας λέξης, που δεν θα μάθει ποτέ κανείς!

αντίο

Το τελευταίο φιλί,

αμβροσία ονείρου,

ξεπροβάδισμα

στην αιωνιότητα αγάπης

που γνώρισε την λάμψη

σε πρόσωπα αθανάτων,

μέχρι την ξέφρενη πτώση

σε ράχη άστρου

που μάζευε ευχές

για ένα εισιτήριο

στο άντρο

του πόθου.

01

Τραβάει από την ΙΣΟρΡοπίΑ το Ιώτα

και το Άλφα φωνάζει πασκίζοντας

να κρατηθεί από την τρελή Ροπή

του στην άβυσσο...

το Ι έμεινε μόνο χωρίς Ροπές

ΊΣΟ με το τίποτα,

το κενό της σοφίας του 0-μηδενός,

χαμήλωσε το κεφάλι από την άλλη

κι έγινε 1, το Σ σιωπή το Ο, 0...

και το 1 έζησε με το 0 σ΄ ένα

μεταλλικό κουτί και

η ισορροπία έγινε ένα ασταθές

μόρφωμα με το όνομα

windows…

Κι ύστερα το βάλαμε στο σπίτι μας,

στο κεφάλι μας,

έγινε κομμάτι της ζωής μας

κι εμείς οργανικό περιφερικό...

ύστερα έγινε όλη η ζ01 μας

ένα 1, μηδενικό 0

και ‘κει που ζούσαμε καλά

έζησε ο Μπιλ Γκεϊτς καλύτερΑ!

Ω vs Ε

λεκτική ραπτική...