αναμονή

Μια καραμέλα φεγγάρι

να λιώνει κι από λίγο

κάθε νύχτα

σε μάτια αχόρταγα,

βουλιμικά, στ’ ονείρου

τη γλύκα...

στην ίδια στάση,

κάτω απ’ την ομπρέλα

των άστρων,

να περιμένει...

τον εραστή Αύγουστο,

στου νυχτολούλουδου τη μέθη

ν’ αφεθεί

να ξεχάσει,

χρόνια και ώρες,

προσμονής καρτερικής,

ενός πόθου

που γύρευε

να κουρνιάσει

στης λήθης τη μήτρα

μέχρι

οι λαβωμένες

φτερούγες της ζωής

να γιάννουν

κι ελεύθερος

να πετάξει

σ’ έρωτα ουρανούς

με νιότης παραλήρημα

μέχρι να καεί

σε άγριας χαράς λιοπύρι,

κουλουριασμένο

έμβρυο

κάτω απ’ τους βράχους

κύματα θάλασσας

να λιώσουν

πληγές ονείρων

στο αλάτι..

κι η παλίρροια του χρόνου

να πάρει τον Αύγουστο

στ’ ανοιχτά..

κι μοναξιά

κάτω από βράχο

στο κέντρο μιας πόλης

να περιμένει

της νύχτας

το γλυκό αναλγητικό

φεγγάρι,

ν’ ανοίξει τα μάτια

κι η πόλη

να μην υπάρχει

και να’ ναι Αύγουστος

σε μια παρένθεση

από γιασεμί και νυχτολούλουδο

με το μεγαλύτερο

φεγγάρι,

μαργαριτάρι

στο λαιμό

της νύχτας ...

βραδινός απόπλους

απόθεμα γι'ανάθεμα

Η βλαστήμια είναι καρπός της αλήθειας,

η κραυγή, η αγανάκτηση, με λέξεις..

έξω από τον πολιτισμό

του ψεύτικου καθωσπρεπισμού,

κοφτερή σαν ξυράφι,

σκουριασμένο και πολυχρησιμοποιημένο .

Αν δεν υπήρχε, η χειροδικία θα ήταν μονόδρομος.

Βρίστε άφοβα και νιώστε καλύτερα.

Η βλαστήμια είναι αγχολυτική,

στην κοινωνία των 24^ων ωρών.

Δεν είναι τυχαίο πως στην εκμάθηση

κάθε ξένης γλώσσας, οι βλαστήμιες και τα

ερωτόλογα προπορεύονται των υπολοίπων!

Τα κοσμητικά επίθετα κι οι βερμπαλιστικές φανφάρες

ανήκουν στη σφαίρα της διπλωματικής παπαρολογίας.

Σοφός δεν είναι αυτός που δεν βρίζει,

αλλά αυτός που βρίζει όταν πρέπει!

Βρίστε ελεύθερα, άφοβα, απροκάλυπτα!

Προαυλιστείτε ελεύθερα στην φυλακή του λόγου!

Η λογική και το παράλογο είναι εραστές

στην συνουσία του λόγου,

τέκνο τους, άξιο, η βλαστήμια,

κραυγή οργασμού και ολοκλήρωσης.

Κάντε άγριο σεξ με τον λόγο,

όχι πόλεμο!

Καταπιεσμένοι όλου του κόσμου

Αλληλοβριστείτε!

παραμιλάς;

happy end...

από που;

κύμματα

Ζωή φορτωμένη στ’ ονείρου τις πλάτες

να κόβει κομμάτια της

να το ταΐζει

μέρες και νύχτες

κι εκείνο ν’ ανθίζει

παραισθήσεις θεών

και ταξίδια στο χρόνο,

όπως μια στάλα βροχής

που κυλάει στο τζάμι

για να γίνει δάκρυ

στα μάτια της μέρας,

που χαμένη στη νύχτα ψάχνει

το χτες να βρει καταφύγιο

καταδικασμένη

σ’ ένα αύριο

που στ’ όνειρο

φαντάζει χτες

κι η ευθεία

κύκλος,

που τη ζωή

ζαλίζει

μέχρι

να χάσει

τα βήματα

να πέσει

τρεκλίζοντας

να την σκεπάσει

τ’ όνειρο

να τραφεί

από τις σάρκες της

και λεύτερο

να την παρατήσει

στο κέντρο του κύκλου

σπονδή φωτιάς

που καιει τον πάγο

και γεννάει σύννεφα

που αλλάζουν μορφές

θεϊκή παραίσθηση

φαντασία

ονείρων

τέκνο.