Το τίποτα είναι τεράστιο να το ορίσεις,
ένα άσπρο χωρίς ορίζοντα,
ένα μαύρο χωρίς άσπρο.
Το τίποτα είναι απειροελάχιστο να το ορίσεις,
ένας θάνατος χωρίς ζωή,
μια ζωή χωρίς όνειρα.
Δύο σημεία ορίζουν μια ευθεία,
το Α και το Ω,
στα είπα όλα...
όχι από το Α ως το Ω
αλλά πριν το Α και μετά το Ω,
η σιωπή με δύο επιφωνήματα
κι ο θόρυβος ανάμεσα
που κάνουν οι λέξεις.
Να φτιάξω λάγνες του μυαλού εικόνες να χαϊδευτούμε;
Να ζωγραφίσω για να κρύψω την ασχήμια στο φόντο;
Να τραγουδήσω για να ξεχάσεις το θόρυβο της πόλης;
Να διαλέξω λέξεις μία προς μία να ντύσω τα ψέματα;
Τι ομορφιά έχουν τα δάση που δεν ανήκουν σε κανένα;
Να τα κάψω κι ότι μείνει να το κάνω κωλόχαρτο;
Να τα κτίσω για να μεγαλώσω το εγώ μου;
Να σου χορέψω με αντάλλαγμα το κεφάλι σου;
Να επινοήσω θεούς να προσκυνήσεις;
Είμαι μια γενετική παραφωνία...
ένα παρά φύση λάθος...
μια διασταύρωση γήινου είδους μ’ εξωγήινο παράγοντα.
Η ελεγεία του ψεύδους... η αισθητική της καταστροφής...
η σοφία του μηδενός...
η αναγέννηση του πλανήτη θα ‘ρθει μετά την καταστροφή του
και φροντίζω εγώ γι’ αυτό!
Αγαπώ να σκοτώνω, μου φέρνει κέρδος και ικανοποίηση,
καμιά φορά τρωω τα θύματα μου.
Κλάψε να σου σκουπίσω τα δάκρυα!
Ονειρέψου να σε ξυπνήσω!
Υποτάξου να σε γαμήσω!
Αρνήσου να σε βιάσω!
Ζήσε να σε σκοτώσω!
Κοιτώ ψηλά, είμαι άνθρωπος!
Στόχος μου να κοιτώ από ψηλά, να γίνω θεός....
έστω για λίγο, να σκορπάω την καταστροφή από το ρετιρέ μου!
Η εξουσία είναι η ουσία που με φτιάχνει...
Ένα τσίρκο με φοβισμένα ζώα... κτυπώ το μαστίγιο μου
κι ο βασιλιάς της ζούγκλας υποκλίνεται...
το κοινό χειροκροτεί...
υ.γ Δεν είναι όλες οι κατσαρίδες ίδιες,
μια κατσαρίδα που αυτοκτονεί είναι μια καλή κατσαρίδα!
Τσιμεντένιος ορίζοντας,
ασφαλτοστρωμένη θάλασσα,
δάση από μέταλλο και γυαλί.
Βαλσαμωμένες πρώην υπάρξεις
σε μουσείο φυσικής ιστορίας.
Γήπεδα μαζικής αυτοκτονίας.
Τεράστιοι καθρέφτες αυταρέσκειας
να πολλαπλασιάζουν
την αρχιτεκτονική κουλτούρα.
Εικονική πραγματικότητα
ελπίδας κι επιβίωσης των αναμνήσεων.
Τα ρήματα παρέλυσαν με την ακινησία.
Τα ουσιαστικά έχασαν πάσα ουσία .
Τα επίθετα έμειναν μόνα στις προτάσεις
με επιρρήματα να ορίζουν τη θέση τους
σε μια ανόητη προστακτική...
κι η γλώσσα παραδόθηκε στην απόγνωση
που φέρνει η παράνοια κι η λύσσα
στο τελευταίο φιλί...
αν μ’ αγαπάς δάγκωσε μου τη γλώσσα,
πάρε μου τη φωνή...
δεν έχει νόημα..
δεν έχει λέξεις...
έχει ένα βλέμμα που σταματά σ΄ αυτόν
τον τσιμεντένιο ορίζοντα.
Αν μ’ αγαπάς βρες το σημείο
που θα ‘θελες να πέσεις και ρίξε με
δεν θα σ’ αφήσω...
Αλλά οι ιδέες δεν έχουν βάρος κι η βαρύτητα δεν θα μου φέρει τίποτα κάτω...
Πρέπει ν’ ανεβώ ψηλά κι ο ίλιγγος μόνο με την σκέψη του ύψους μ’ αποτρέπει.
Πετάω το τετράδιο όσο πιο ψηλά μπορώ κι αυτό κτυπάει μια ιδέα από τις πιο κάτω,
χιλιοειπωμένη κι ασήμαντη ... πρέπει ν’ ανέβω ψηλά... κι αν αλλάξω τα χέρια με φτερά δεν θα’ χω ούτε λόγο να ψάχνω ιδέες ούτε χέρια να τις γράψω.
Η ώρα περνούσε και το πεινασμένο μυαλό μου είχε στήσει φάκα το τετράδιο μπας κι αρπάξει οτιδήποτε.
Ξαφνικά μια ιδέα με κτύπησε και τρόμαξα γιατί ήταν αδύνατο να βγει με λέξεις... μου πήρε το μυαλό...κι έφυγε...
Κι εγώ άδειος μπροστά στις άδειες σελίδες, μπήκα μέσα τους και χάθηκα...
Μια σκέψη, μια τζούρα καπνού, μια γουλιά καφέ, παύση και ξανά... ιεροτελεστία καλημέρας, πιάνω το μολύβι ή καλύτερα με πιάνει το μολύβι
απ’ το χέρι και με πάει μια βόλτα σα σκύλο μέχρι το πάρκο του τετραδίου
κι ύστερα πίσω στο σπίτι να γράφω για τα σκατά που μύρισα, τα χάδια και τις κλωτσιές που μάζεψα και τις λάγνες μυρωδιές...
μια τζούρα καπνού, μια γουλιά καφέ, μερικά βήματα λέξεις...
η πόρτα κλειστή κι η ουρά μου στα σκέλια έτοιμη να πεταχτεί ψηλά στο άνοιγμα της.
Γαμώτο δεν είμαι σκύλος και πρέπει να ντυθώ για να βγω έξω...
Έγραψα μια ταμπέλα σκύλος, την κρέμασα στον λαιμό μου και βγήκα γυμνός στο δρόμο. Οι άνθρωποι αποτραβιόντουσαν με φόβο κι ας μην είχα γράψει ότι δαγκώνω!
Οι άνθρωποι όσο φοβούνται την γυμνή αλήθεια και την γύμνια των άλλων δημόσια
άλλο τόσο αυνανίζονται μ΄ αυτές όσο είναι μόνοι πίσω από μια κλειστή πόρτα...
Το πιο καλό μου απόφθεγμα,
ξεκινάει την στιγμή που κοιτάω
την άσπρη σελίδα
και τελειώνει με το που ακουμπάει
το μολύβι σ’ αυτή.
(η τελειότητα του πλατωνικού έρωτα).
Συνειδητή αχρωματοψία με
πλήρη αντίθεση (full contrast),
σκυλίσια ζωή, αλήτικη και επιθετική.
Μ’ έναν μπόγια, ψυχίατρο και δεσμοφύλακα
να με φυλακίζει σε πολύχρωμες
οριζόντιες και κατακόρυφες γραμμές.
(Η γραφή της σκιάς μου)
Τα χνάρια του μολυβιού μου στην πίσω σελίδα
απ ΄αυτή που γράφω, έχουν περισσότερο ενδιαφέρον.
Αρκεί να μη βρω ποτέ τι έχω γράψει,
γιατί είναι σαν να επιστρέφω στο σημείο απ’ όπου
ξεκίνησα...
μια κενή σελίδα λεει πιο πολλά κι υπόσχεται ακόμη
περισσότερα...
